بینم همه جا آن قدِ رعنایِ ترا

بینم همه جا آن قدِ رعنایِ ترا
بر شاخه یِ گُل صورتِ زیبایِ ترا
هرجا که رَوَم باز ببینم صنما
در دشتُ دَمَن قدرتِ والایِ ترا
از دستِ فلک ناله کُنَم هرشب روز
آرام ندارم من از آن پیر عجوز
بنموده مرا با ستم آنطور ضعیف
یک گوشه فتادم به تنی باهمه سوز

علی اصغر تقی پور تمیجانی

من پیِ خود، تا که تو را یافتم

من پیِ خود، تا که تو را یافتم
گوهرِ جان را، ز تو دریافتم

عَهْـدُ وفا، همه در تو دیدم
سوی تو بی امان، پرکشیدم
‌
به هر نفس، ز هجرِ تو سوختم
به هر قدم، چشم به رهت دوختم

‌
قصهٔ عشق را، ز تو آموختم
شعلهٔ عیش، بهرِ تو افروختم
‌
شورِ تو را، در سرِ خود داشتم
مهرِ تو را، در دل و جان کاشتم
‌
شعر و بیان، در طلبت ساختم
هر غزلم، قافیه را باختم
‌
نور جمالت، ز تو درخواستم
شوق کمال، سوی تو برخاستم

حسین محمود

نگرانم چه کنم نیست برای بنده

نگرانم چه کنم نیست برای بنده
مونسی تا بنشاند به لبانم خنده
خنده ای از ته دل فارغ ازاحوال خویش
نفسی تازه کنم شاد شوم سرزنده
دست در دست کنارش قدمی بردارم
زندگی ساز کنم تا نشوم شرمنده
حیف در حالم و جامانده در افکار کهن
غافل از خویش پِی گُمشده در آینده

مگر این نیست که گویند بزرگان ادب
هرچه را هر که بجوید شود او یابنده
پس چرا این دل عاشق روان گشت ندید
روی معشوق ، پریشان شده و درمانده
من که عمریست فراموش شدم در دنیا
بین این مردم بی مهر شدم بازنده
دارم امید شب تار به سر آید باز
همچو خورشید فروزان شوم و تابنده

محمود مقامی

چنگ بر دامانِ افسون سازِ او تقدیر ماست

چنگ بر دامانِ افسون سازِ او تقدیر ماست
فکر آزادی در این ره خار دامنگیر ماست

دل به هر تقدیر او فتح‌الفتوحی تازه است
کار بی‌تدبیر در محنت‌سرا تدبیر ماست

رهروان را یاد مردن چایِ خوابِ غفلت است
شکرِ یزدان، قابض‌الارواح پیران، پیرِ ماست

دشت را بی‌کاروان رفتن اگر هم مشکل است
کاروان رو گو برو چون عشق یزدان میر ماست

قلب را جز جای یک دلبر نباشد ای رفیق
حبط این اعمالِ ما از کار بی‌تکبیر ماست

مهدی فصیحی

علت بودن حوری است رخ زیبایت

علت بودن حوری است رخ زیبایت
مظهر عالم بالاست قد و بالایت
سمبول چشمه ی کوثر ، لب پاکیزه ی توست
حجت جنت ماواست ، ز سر تا پایت
تپش قلب من ایضا پرش چشمانم
از کجا آمده ؟ از چشم پر از ایمایت
تو همان طرفه زمینی که ز گل سرشار است
تپه و دره و دشت و دمن و صحرایت
حرف تو می شنوم صورت تو می بینم

چون که جذابترین است صداسیمایت
عقل من که به یقین ، مرجع تقلید من است
کورکورانه کند پیروی از فتوایت
مذهب خشک مرا نرم تر از موج کند
چشم زیتونی خوشرنگتر از دریایت
مهربان شو به شکرخنده که من محتاجم
اول صبح ، به لبخند انرژی زایت
بهترین واژه ی فرهنگ جهانی ، ای عشق
که برای احدی فهم نشد معنایت

حمزه پارسا