تو چون درآمدی از سرزمینِ بِه رویان

تو چون درآمدی از سرزمینِ بِه رویان
دلم شکوفه زد از عشقِ تو ، زِ آبِ روان
کمانِ نازِ دو ابرویت ای مَهِ تابان
زَنَد چو تیر خلاصی به قلب من آسان
مگر جز این ، که رهِ عاشقی نبود آسان ؟
مگر جز این ، که دلم در رهت ، بُوَد سوزان ؟
کنون تو سر به سَرِ شانه ام گذار ای جان
که جانِ من از ، عشقِ گرمِ تو شود جوشان
تو چون سپیده صبحی که در نمِ باران
دلم از عشقِ تو جانانه پر کِشَد ای جان

میثم بابادی