دل ‌‌ ز نامت روشنی گیرد تویی آئینه دار

دل ‌‌ ز نامت روشنی گیرد تویی آئینه دار
قافله رَه گم شده شاها تویی آن شهسوار

هردلی از تو جدا گشته گرفتار آمده
کاش باشم تا ببینم لحظه ی وصلِ نگار

آفتاب ِگرم ِ این دنیا چُنین سوزان شده
فرصتی دِه‌ تا نشینم اندکی در سایه سار

بال ِ من بشکسته و پایم به دنیا بسته است
خوش نباشد گر چُنین مانَد برایم روزگار

من به شوق دیدنت هر روز بر پا میشوم
پیش این بر پا شدن نَنمائیَم غمگین و خوار

اِذن حق گر خواهی ای نامت امید خستگان
او بشارت داده خود بعد از زمستانی بهار

جواد قنبریان