چه دنیایی، چه دنیایی

چه دنیایی، چه دنیایی
همیشه پاک و رویایی
پر از تکرار زیبایی
چه نامی دارد این دنیا؟

بگو دنیای آزادی
پر از تکثیر آبادی
پر از نور و گل و شادی
کجا گل داده این رویا؟

بگو در اوج یک پرواز
و یا در متن یک آواز
دقیقا لحظه‌ی اعجاز
که جان می‌بالد از آن‌جا

همان یک لحظه که انسان
نشانی دارد از ایمان
که از عمق دل و از جان
به دریا می‌برد او را

همان دریا که با هر موج
وجودش می‌رود تا اوج
که در بالای آن یک فوج
پرنده می‌شود پیدا

پرنده مست پروازش
و یا لبریز آوازش
که از هنگام آغازش
جهانی می‌شود زیبا

جهانی غرق آرامش
که از هنگام پیدایش
پر از دلواژه‌ی خواهش
به انسان می‌دهد معنا

همان معنای زیبایی
که با حس شکیبایی
به سمت فصل شیدایی
تکامل دارد این دنیا
شبنم حکیم هاشمی