آهسته قدم بردار

آهسته قدم بردار
در بیشه زار تنهایی
اینجا تهی است
از من بودن
اینجا
همش تویی

مرتضی حاجی آقاجانی

یـارب تـو بـگو دلبــر فرزانه ی من کو)؟

یـارب تـو بـگو دلبــر فرزانه ی من کو)؟
آن روشنیِ خـــــانه و کاشانـه ی من کو؟

هر شب بُتِ چشمان تو را سجــده نمودم
آن قبله ی من نرگس مستانه ی مـن کو؟

در غــربت چشمان تـــو افسانه سـرودم
آن لعبت شیرین سخن خـــانه ی من کو؟

بین همـــه گلها که فقط جای تو خالیست
آن تک گل زیبای توو گلخانه ی مـن کو؟

من مست دو چشمان خمارش شده بودم
آن اهلِ دلم، ســـاقی و میخانه ی من کو؟

تنهـــا و خــرابیم بـــه بیغـوله ی عـــزلت
آن خلوتِ تنهـــایی و ویــــرانه ی من کو؟

از درد تحمل شده جــــــــانم به لـب آمد
آرامش مـن شوکت مستانــــه ی مــن کو؟

صد غصّـه به دل بود،در این غربت و دوری
آن حسرت دل مونس و غمخـانه ی من کو؟

کِــی غصّــه رهانیده مــــرا از غــم هجران؟
ای اهل جهـــان، همـره جــــانانـه ی من کو؟

از درد فــــراقِ تــــو شده گــــوشه نشینیم
آن دختــــر گیلانــــیِ دردانـــــه ی من کو؟


(صد فصل بهـار آمد و صد فصل خزان شد
یــارب تـــــو بگو دلبـــر فرزانه ی من کو)؟

علیرضا خوشرو