آتش

در مسلک عاشقان هم آغوشی نیست
در مکتب عارفان فراموشی نیست

عشق یعنی سر تا به پا آتش شوی
در شعله ی عاشقان خاموشی نیست


سجاد فرهمند

به نگــاهِ تو گرفــتار، دلِ خســــته‌جـان من بود

به نگــاهِ تو گرفــتار، دلِ خســــته‌جـان من بود
همـه عمـر در تمنّا، نفـــسِ نهــــــــان من بود
_________________________________________
نه به نازِ خلـق خندید، نه به زهدِ خویش بالید
که هـوای رویِ ماهت، همـــه آسمــان من بود
_________________________________________
به هوای تو پریــدم، به خیــــالِ تو شکـــستم
که غبارِ هر چه دیــدم، غـــمِ بـــی‌امان من بود
_________________________________________
چه عتاب‌ها که کـردی، چه سکـوت‌ها که دیدم
همه لطفِ ناگهــانت، غــمِ جـــــاودان من بود
_________________________________________
به نسیـمِ یادِ رویت، نفسـم به عشق بند است
که بهـارِ هر نـفس نیز، رهِ بی‌نشــــــان من بود
_________________________________________
من و گریــه در شــبِ سرد، من و دردِ بی‌کـرانه
تو و ماهـتابِ خامـوش، که نگهـــــبانِ من بود
_________________________________________
نه صبــوری‌ام بمـاند، نه امیـدِ بخـــــتِ خفت
هـمه بی‌قـراریِ دل، غـــمِ ناتــــــــوان من بود
_________________________________________
برو ای سپــهرِ سنـگین، تو چـه دانی از دلِ من
که هـــزار سال غربت، سحرِ نهـــــــان من بود
_________________________________________
به وفــای هیــچ کس دل نسـپرد این دلِ تنها
که فقـــط نگــاهِ او بود، که نگاهـــبان من بود
_________________________________________
بنشـین، اگر بمـانی، که دگـــر رمق نمـــــانده
به تو دل سپرده این دل، که همان نشانِ من بود
_________________________________________
غمِ دلـــگشا نهـــان است، چو شـرارِ دردِ پنهان
که همیــشه در دلِ من، نفـسِ جهــان من بود

علی حکمت اندیش

همه شب پیش تو گویم غم دل

همه شب پیش تو گویم غم دل
تو بمان تا نشود قصه‌ی من باطل

دل من خسته ز دوری رخ یار شده
چشم من پنجره‌ی خیس شب تار شده

نام او را به لب آوردم و آرام شدم
چون اذان سحر از خواب جهان رام شدم

گرچه هر شب به شکایت ز غمش می‌گریم
باز در خلوت خود، مجنون درگه اویم

او اگر سایه شود بر سر این جان پریش
همه‌ی درد جهان می‌رود از خاطر خویش

یا رب، این بنده اگر غرق تمنای اوست
تو ببخشا که دلم خانه‌نشین کوی اوست

دل اگر سوخت، بگو سوختنش حق من است
شمع باید بسوزد که بقایش به فناست

گر مرا از درِ خود رانده کند صبح و غروب
شب من باز به امید خیالش هست مطلوب

یا رب، این عشق اگر قسمت ویرانی ماست
من خرابش شوم، این گونه خرابیش رواست

دل من گرچه به آتش بکشد نامش را
آتشی نیست که خاموش کند جامش را

محدثه سمرقندی

دوش گفتم یا علی مرتضی

دوش گفتم یا علی مرتضی
ای پناه خلق .در هر ما جرا

یاریم کن تا که من لایق شوم
بنده فرمان بر خالق شوم

تو دعا کن تا که من حاجی شوم
بعد حجم کربلا را هی شو م

یا علی در مانده ام کن یاری ام
کن دعا بر رفع این بیماری ام

دست من گیر در گذرگاه حیات
ناجی ام باش وبده من را نجات

تا بیاد حق دلم روشن شو د
این دل پژمرده ام گلشن شود

از تو خواهم نور ایمان وصفا
تا بیاموزم ز تو درس و فا

دور کن از سینه ام اندوه و درد
تا نباشد در وجودم آه سرد

ای امیر مومنان شیر خدا
قلب ما گیرد ز نور تو جلا

لحظه ای از خود مکن ما را جدا
تا نباشیم روز وشب اندر بلا

دست من را تو بگیر از این غبار
تا هوای نفس من گردد مهار

در قیامت گر تو باشی یاورم
رو سفید آیم ز پیش داورم

با ولای تو دلم روشن شود
عاقبت کارم همه گلشن شود

نا م تو ورد زبانم تا ابد
یا علی باشد امیدم در لحد
محمد علی عرب زوزنی

در عالم هر چه دارم هیچ ندارم

در عالم هر چه دارم هیچ ندارم

از عالم هر چه خواهم هیچ نخواهم

که عالم خود ندارد هیچ میلی

نه لیلی اینچنین میل است خیلی

من ان خواهم از آن عالم رنگین

که امروز روزه است فردا گذارین

همان عالم که در آخر خان است

همان عالم که در وصوش جان است

زمان آهنگ این دنیای فانی

زمان رفته ولی ساعت که باقیست

زمان زندانی در بندِ آن اوقات آتیست

ندانم من کنون بر روزگاری در گذارم

یا در آن لحظه چو موجی من روانم

چه سودی را در این وقت ِ گذشته

که خواهم من از آن عشقی گسسته

من اندر حال خویش هم غرق گشته

از این روزهای باقی ، از ایام گذشته

هادی رمضانی