"ناله را نی می سزد ،همدردی گیتار ،نه

"ناله را نی می سزد ،همدردی گیتار ،نه
کوه گرشایسته تکیه گهیست دیوار،نه
خواب غفلت برد از کف فرصت اندیشه را
عمر رفته می کند این خفته رابیدار ؟، نه
رازها دارد نهان هر رشته موی سفید
درد را درمان بود زین حمله افکار؟ ، نه
زخم برجانم زدی هر روز با نیش زبان
گاه کمتر می شود دردش ولی تیمار ، نه
سینه نامحرمان شایسته اسرار نیست
تاب می آری به حکم مخزن الاسرار؟، نه
لحظه سنگین است وغم بسیار در شبهای تار
خواب می آید به چشم آدم بیمار؟ ،نه
کاش بهتر می شد این احوال پر آشوب ما
سخت جان بودم به زیر بار غم این بار ، نه

مهدی محمودیان

بی تو بودن روز شبها بهر ما آسان نَبود

بی تو بودن روز شبها بهر ما آسان نَبود
بعدت ای شیرین ترین ازجان،لبم خندان نَبود

وقتِ رفتن روز من همچون شبم تاریک شد
بی وجودت دلبرم دنیایِ من تابان نَبود

از غمت دلدار من در گوشه ای کز کرده ام
مرغکی بشکست پَرچون من دراین دوران نَبود

روز شب نالیده ام من در فراقت دلبرم
هیچ کس هم در جهان مانند من نالان نَبود

از فراقت زندگی لذّت ندارد در جهان
بی تو دنیا بهر من بهتر ز یک زندان نَبود

آتشی سوزاند قلبم را ز هجرانت چنان
هیچ دارو نازنین بر درد من درمان نَبود

بی خبر بودی ز احوالم چه آید بر سَرَم
بینِ عشاقان چومن کس دردلش طوفان نَبود

سیلِ اشکم را ندیدی تا بدانی بی وفا
ازفراقت هیچ کس همچون (خزان)گریان نَبود

علی اصغر تقی پور

هرشب به درش رفتم از دل دعا کردم

هرشب به درش رفتم از دل دعا کردم
الطاف و محبت ها با اشک ادا کردم
ما را نه پسندید و به وصلت نگرایید
اشکم به هدر رفت از دیده فدا کردم
گفتاکه خموش گشتم گفتا که بگوش گشتم
کردش چه جفا دیدم عمری که وفا کردم
از طعنه ان بیدل دیوار دلم بشکست
از بخت دل بی بخت شکوه زخدا کردم
تحقیر من بیدل از کبر و غروش بود
او فاخر هر فخری من صبر به جفا کردم
گویی که همه عالم در چشم و رخش هیچ است
من چشم و رخ او را بر دل بلا کردم
هر کس که شنید گفتا مجنون زمانم من
گفتم که سزاوارم در عشق خطا کردم

قاسم بهزادپور

نه بر آنم که بر آن جایگاه، سخنی گویم

نه بر آنم که بر آن جایگاه، سخنی گویم،
زیرا هر جا که پیوستِ دست‌هایت نُمایان شود،
آن کانون، خاستگاهِ مهری یگانه است؛
زیستنِ راستین،
تنها از آن سرچشمه می‌گیرد.
این ارجِ بزرگ را از من باز مَکِش،
چرا که تو، نشان و آیینِ برگزیدهٔ جانِ منی؛
مرا به دشتِ نیستی و پوچی، وارهان مَکُن.
به آن پاکیِ بی‌مانندِ دست‌هایت سوگند،
من، خود، با اِراده‌ای پولادین، رازدارِ تو شده‌ام.

نازی شمس الواعظین

در لابلای شعرهایم

در لابلای شعرهایم
بغض قلمم،
بی‌تابی دلم…
همه و همه
افسونم می‌کنند.

طیبه ایرانیان