دمار از روزگار من در آوردى و خشنودم

ما می توانستیم زیباتر بمانیم

ما می توانستیم زیباتر بمانیم
                                        ما می توانستیم عاشق تر بخوانیم
ما می توانستیم بی شک ... روزی ... اما
                                         امروز هم آیا دوباره می توانیم ؟
ای عشق ! ای رگ کرده پستان ، میش مادر
                                        دور از تو ما  این بر ه گان* بی شبانیم
ما نیمه های ناقص عشقیم و تا هست 
                                          از نیمه های خویش دور افتادگانیم 
در هفتخوان این تو به تویی نیست ، شاید
                                         ما گمشده در وادی هفتاد خوانیم
چون دشنه ای در سینه ی دشمن بکاریم ؟
                                         مایی که با هر کس به جز خود مهربانیم
سقراط را بگذار و با خود باش . امروز
                                         ما وارثان کاسه های شوکرانیم
یک دست آوازی ندارد نازنینم
                                          ما خامشان این دست های بی دهانیم
افسانه ها ،‌میدان عشاق بزرگند
                                          ما عاشقان کوچک بی داستانیم

آفتاب که بر پیراهنم نشست

آفتاب

که بر پیراهنم نشست

نارنجی کفش هایم

از خواب بی خیالی اش پرید

یک

دو

سه

ریتمی که رقصاند

یاس های دامنم را

تا از مستی حضورت

هزاران عطر خواستنت

نگاهم را بنوازند

من اینجا تنها, تو هم آنجا تنها

من اینجا تنها, تو هم آنجا تنها
نه چتری و نه کلاهی بر سر ما
من زیر بارش برف و تو خیس زیر باران
دلتنگ‌ تو هستم ‌همیشه از این سر دنیا
زیر باران است که می شود عاشق شد
در زیر‌ باران گه گاهی هم گریان شد
مگر می شود باران باشد و عاشقی را فراموش کرد
دلتنگی تو باشد و شعله عاشقانه را خاموش کرد
دریغا که دگر در شهر تو مدتهاست باران نمی بارد
درخیابانهای خشک و سرد, من را یادت نمی آید.

عسل ناظمی

عشق هر جا نشیند آن جا نکوست